ΑΝΟΙΓΜΑ ΤΗΣ Μ.Ο. ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Θάνατος στις κλειδωμένες πόρτες. Σπάστε τις αλυσίδες που μας δένουν. Η μουσική ομάδα να ανοίξει εδώ και τώρα σε όλη την κοινωνία. Ποτέ ξανά πρόβα κεκλεισμένων των θυρών. Ποτέ ξανά πρόβλημα με κλειδιά και μαλακίες. Θέλει ο τάδε να έρθει να πιει τις μπύρες μας; Ας κοπιάσει. Θέλει ο δείνα να έρθει να πάρει της κιθάρες μας; Ο άνθρωπος δείχνει πηγαίο ενδιαφέρον για την τέχνη. Ποιοί, λέω, ποιοί είμαστε εμείς για να σταθούμε εμπόδιο στην τέχνη. Μοιραζόμαστε, βοηθάμε, διαδίδουμε τον πολιτισμό και την ελευθερία. Είμαστε η Μουσική Ομάδα στην Αρχιτεκτονική. Στο 1ο υπόγειο, στο βάθος δεξιά. Όργανα, ενισχυτές, ηχεία, μια ωραία μικρή κονσολίτσα, αγοράκια και κοριτσάκια με αγάπη όλα απολύτως και ολοκληρωτικά δικά σας. Χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς υποχρεώσεις και, κυρίως, ΤΖΑΜΠΑ. Διότι, όπως λέει και το τραγούδι: The best things in life are FREE.
Να 'σται καλά και να έρχεστε που και που για κανά πηδηματάκι.

ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΣΤΟ BLOG ΤΗΣ Μ.Ο.

Παίδες, η κατάσταση έχει ως εξής: Δεδομένης της ανησυχίας για την συνέχιση του λογαριασμού στην Εγνατία (βλ. σχετικό ημέηλ Παν. Παν. - RE:BLOOOOOOGGGG), αλλά και της γενικότερης, μετέφερα το ημέηλ του αντμινιστράτορα του σάητ - που μέχρι τώρα ήμασταν όλοι εμείς, σε δικό μου λογαριασμό και άλλαξα το password, οπότε αντμινιστράτορας είμαι πλέον μόνο εγώ και υπάρχει η πολυπόθητη ασφάλεια (δηλαδή, αν κάποιος από μας ξυπνήσει μια μέρα στραβά και αποφασίσει να καταργήσει το blog, θα ξέρουμε όλοι ποιός το έκανε). Και για να μπορούμε όλοι να κάνουμε posts, έστειλα ως αντμινιστράτορας τα σχετικά invitations. Η μαλακία που παίχτηκε έιναι η εξής (και την κατάλαβα όταν έστειλα και σε μένα invitation, μπας και δεν χρειάζεται να κάνω login κάθε φορά που θέλω να κάνω ένα θέμα): πρέπει λέει να έχεις λογαριασμό google.
Sorry guys και guysες. Διαλέχτε: ή google accounts for everyone, ή συμφιλίωση με το ενδεχόμενο του απρόβλεπτου στραβού ξυπνήματος.

Υπάρχει και μια 3η λύση, αλλά δεν θέλετε να την ακούσετε...

- Γεωργίου

ΣΥΝΑΥΛΙΑ 2007 και ΓΑΛΑ για το ΨΥΓΕΙΟ

Πλαίσιο συζήτησης:

Η μουσική πολύ συχνά στην ιστορία της τέχνης βρέθηκε αντιμέτωπη με τον ίδιο της τον εαυτό. Ειδικά σε περιόδους που η μουσική έκφραση είχε ως στόχο την αυτοεπιβεβαίωση, ο καλλιτέχνης στόχευε κατά κύριο λόγο στους ομοϊδεάτες του, στους συναδέλφους του και στους κριτικούς του, αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα και ενίοτε εγκαταλείποντας τελείως το κοινό ακροατήριο, τους υπόλοιπους καθημερινούς ανθρώπους.
Νέες συλλογικές εκφράσεις στη μουσική ήρθαν τη τελευταία δεκαετία να αφήσουν το στίγμα τους στην ιστορία αυτής της τέχνης. Όμως δεν είναι σίγουρο ότι υποκινούνταν από τη διάθεση για αντιπαραβολή ή αντιπαράθεση με τον εγκλεισμό της μουσικής στα τύμπανα των μουσικών. Αλλά και ούτε από την πρόθεση για την αναπαραγωγή ενός ισοπεδωτικού μοντέλου εμπορικών επιτυχιών που απευθύνεται στους πάντες.

Φλέγοντα ερωτήματα που ανακύπτουν (και πρέπει να απαντηθούν):

Είναι το δόγμα "Τέχνη για την Τέχνη " σαν αγοράζεις γάλα για να έχει στο ψυγείο ενώ δε το πίνει κανένας?

Πότε θα κανονιστεί η νέα συναυλία της Μ.Ο.?

Ποιος τους γαμάει τους επικομεταλάδες?

Εισαγωγικα

Λοιπόν. Τι σας λέει; Γράφω τώρα ένα 'post' δοκιμαστικά, επί τη ευκαιρία ας βάλω και μερικά θεματάκια.
Ας πούμε, κάθε θέμα (post) φτιάχνεται από τον ιδιοκτήτη του blog - δηλαδή τον mousiom@olympus.ee.auth.gr ή αλλιώς Μ.Ο. Αυτό σημαίνει πως άν μπει κάποιος από μας και φτιάξει ένα θέμα (post) δεν θα γνωρίζουμε ποιός είναι αν δεν βάλει τη τζίφρα του (το ονοματάκι του).
- Ας πούμε λοιπόν ότι θα βάζει το ονοματάκι του στο τέλος του θέματος (post).

Επιπλέον, νομίζω πως όταν κάποιος απαντάει στο θέμα, πάλι δεν φαίνεται το ονοματάκι του. Επομένως ας βάζουμε την τζίφρα μας και στο τέλος κάθε απάντησης, για να γίνεται συννενόηση. (Σε αυτό το ζήτημα δεν είμαι σίγουρος, μόλις τώρα το έφτιαξα το blog, θα δούμε).

Συνοψίζοντας:

Στο τέλος βάζουμε ονοματάκι.

- Γεωργίου